Reactie op post van Maxime

https://maximeguns.be/index.php/2024/10/10/doe-mij-maar-gewoon-een-portie-bitterballen-en-geen-bibas-studententaal-en-haar-afkos-onder-de-loep/

Hallo Maxime,

Haha, dat taalgebruik van die tieners! We hebben er zo twee rondlopen thuis, dus ik weet waarover je het hebt. Al spreken die vooral (een soort van) Engels.

Dat begon al heel vroeg. Ik geloof dat ze zo’n jaar of drie en vier waren toen ik ze voor het eerst ‘ooooomaaaaaigod’ hoorde zeggen. Ze zaten toen in de kleuterklas! Zo grappig, we kwamen niet meer bij. Het ‘Engels’ van onze meisjes breidde uit met de jaren. Zo dook uit het niets ‘mijn bie ef ef’ op. Toen ik vroeg wat dát nu weer was, was het onze toen achtjarige dochter die met haar ogen rolde. “Mijn beste vriendin, hé mama.” Onlangs zei de jongste (11 jaar) “allez, bro” tegen mijn man.  Die wist ook even niet wat hij hoorde. Verder zijn woorden als ‘awkward’ (raar), ‘aesthetic’ (mooi), ‘snitcher’ (klikspaan), ‘cringe’ (gênant), ‘random’ (willekeurig) hier intussen dagelijkse kost. Onze dochters spreken ze vaak nogal vreemd uit (vooral moeite met het woord ‘awkward’) en ze weten totaal niet hoe je ze schrijft (de jongste zit nog in de lagere school), maar ze weten de woorden wél feilloos te gebruiken in de juiste context. Daar ben ik dan weer niet zo goed in. Als mama dan eens zo’n woord adopteert, is ze steevast … juist  ja, cringe.

Vreemd dat die afko’s een typisch Nederlands fenomeen zijn. Tenzij het tienerwoord van 2024 – ‘noncha’ – een trend inluidt, komen we in de Vlaamse tienertaal voorlopig niet zo erg veel afkortingen tegen.

Neem dan de Franstaligen. Ik werk in Brussel en heb heel wat Franstalige collega’s die er wel pap van lusten. Het gaat daar van ‘bon aprem’ (bon après-midi), ‘le petit déj’ (le petit déjeuner), ‘à toute’ (à toute à l’heure), ‘un doc’ (un document), ‘un ordi’ (un ordinateur), ‘le matos’ (le matériel), ‘déso’ (désolé) en ga zo maar door. Opdat ze mij nooit zullen kunnen verwijten dat ik niet meega met mijn tijd, adopteer ik hier ook graag wat turbotaal. Dat helpt als je een mailtje moet schrijven, bijvoorbeeld.  ‘Bon aprem’ is een stuk korter dan ‘bon après-midi’, en een pak minder gedoe met die accenten.

Maar hier gaat het om taalgebruik van volwassenen, dat is toch nog iets anders dan waar jij het over hebt. Ik hoor mezelf ook nog niet zo gauw ‘heerlie peerlie’ zeggen. Maar dat is ook de bedoeling niet, integendeel. Het taaltje van Marie Claire en co behoort tot een bepaalde leefwereld, en is van een bepaalde leeftijdscategorie. Het is niet ons taaltje. Afblijven, wij. Niets belet ons om onze eigen slang te bedenken.

In afwachting daarvan, zeg ik nu: kladiladi!

Bénédicte