Reactie op post van Ann

https://annvanbeurden.wixsite.com/blog-ann/cultuur

Hallo Ann,

Nu een wat uitgebreidere reactie! 😉

Ja, daar had ik dus graag bij willen zijn. Ik heb ook wel een beetje fan van Tom Lanoye. Al heb ik hem de voorbije jaren wat verwaarloosd. Het was niets persoonlijks, er zijn alleen véél goede auteurs en so little time.

Jaren geleden las ik Het derde huwelijk, op reis door Maleisië. (Heb jij dat ook? Dat je nog weet waar je welk boek hebt gelezen?) Nadat ik een paar keer hardop had moeten lachen, wilde mijn man uiteindelijk toch ook eens een Lanoye proberen. Hij had een bloedhekel aan Lanoye, moet je weten. Voor hem was het wél iets persoonlijks: hij kon de man niet uitstaan. Dat had hij besloten nadat hij Lanoye een keer te veel op tv had gezien.

Wat dat is het nadeel als je als schrijver te pas en te onpas je zeg doet in de media: mensen gaan je vereenzelvigen met je boeken. Dat had ik ooit ook met Herman Brusselmans, maar dan andersom: ik kan geen pagina van hem lezen. Ik hou niet van zijn stijl. Toen ik hem ooit moest interviewen voor Gazet van Antwerpen, keek ik daar dus niet naar uit. Maar wat bleek? Die man zelf is een watje. Vriendelijk en lief. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik dat nu ook van zijn boeken vind. Mijn man daarentegen, kan de boeken van Tom Lanoye wel waarderen. Van de man zelf moet hij nog steeds niet weten.  

Wat ik wel lastig vind aan Tom Lanoye -  dat schreef ik al kort – is dat ik bij elke zin die ik van hem lees, zijn lijzige Wase tongval hoor. Alsof hij voorleest in mijn hoofd. Zijn boek wordt een luisterboek, als het ware. Hoewel ik zijn accent heerlijk vind klinken – een deel van mijn familie komt uit het Waasland, dus het is me vertrouwd -, is dat best vermoeiend. Misschien dat ik hem daarom onbewust wat links liet liggen, de voorbije jaren.

Oppassen met die podiumbeesten, Ann! Voor je weet, worden het stemmen in je hoofd. 😉