Reactie op post van Brent

https://cultuurportolio-brent.weebly.com/boeken/oorlog-en-terpentijn-stefan-hertmans

Hallo Brent,

Net als jij lees ik niet zoveel boeken. Ik zou wel willen, maar ik heb/vind er de rust niet voor. Behalve op vakantie. Dan neem ik een koffer vol boeken mee, en lees ik die meestal ook allemaal uit.

‘Oorlog en terpentijn’ las ik in september 2014. Dat weet ik nog zo precies omdat mijn vader dat jaar is overleden. Dat was heel plots, maar achteraf bekeken toch ook weer niet. In elk geval was ik er niet op voorbereid en al helemaal niet klaar voor.

Dit boek vind ik zo’n pakkend eerbetoon van Stefan Hertmans aan zijn grootvader. Het is met zoveel liefde geschreven, dat ik moest huilen bij het lezen. Dat weet ik nog heel goed. Hoe ik daar lag, in mijn strandstoel bij het zwembad, onder mijn zonnehoed, liters tranen te plengen. Nochtans was mijn vader geen oorlogsheld of schilder geweest. Eigenlijk had de grootvader in het boek helemaal niets met mijn vader gemeen, behalve dood zijn. En toch: tranen met tuiten. Om dat eerbetoon. Om hoe mooi en eerbiedwaardig die Stefan Hertmans zijn grootvader had neergezet in dat boek van hem. Omdat het zo ongelooflijk schoon geschreven is.

Mijn vader was geen schilder, of toch geen hele goeie. Hij was een zondagsschilder, en zijn werkjes hangen natuurlijk op in ons huis. En hij mocht dan wel geen oorlogsheld zijn, hij was mijn held. Niet elke dag, maar dode mensen mag je idealiseren.

(Hij was trouwens van Lier, mijn papa. En mijn grootouders ook. Mijn grootvader was dan weer wél een oorlogsheld. Hij stierf voor ik ben geboren, maar jouw overgrootvader zal hem wel gekend hebben. Dat kan bijna niet anders, zó groot is Lier niet. Daar moeten we het eens over hebben, hé!)

Groetjes!  

Bénédicte